Beginnen, MTB, Vallen

Bring on the bruises!

Tja klik schoenen, waarom wilde ik die ook al weer?

Omdat ik nu in het bezit was van de juiste attributen gingen we zondag weer naar het stuk met meer en langere klimstukken.

Het eerste stuk door het dorp en dan het pad op. Veel geblaf komt er op ons af, een groep herdershonden die ruw aan het spelen is. Ik heb het niet zo op onbekende honden en zeker niet in een groep waarbij de chaperonne niet echt controle lijkt te hebben. 😳 ok focus en relax doorfietsen. We nemen de route het eerste stuk andersom zodat we via de makkelijkere kant op de eerste klim afkomen.

Pfoei toch niet goed ingeschat door dat ik de gang kwijt ben en stilval klik ik los en loop toch maar het laatste stuk omhoog. Niet helemaal zoals ik het gewild had, los laten opstappen en weer door naar de afdaling. Dat blijft ook nog wennen, ik wil teveel remmen waardoor het niet echt soepel gaat.


Ik merk dat ik niet zo lekker op de fiets als woensdag, nu nog proberen hier niet teveel aan te denken zodat ik het gewoon van me af kan trappen. Dat is een van de redenen dat ik hier mee bezig ben, meer rust in mijn hoofd door stoom af te blazen. Mijn stresssituatie is vrij hoog mede door paniekaanvallen, of andersom. In ieder geval een cirkel die doorbroken mag worden.

We komen langs wat leuke kruip door sluip routes, voor mijn gevoel dwars door de struiken . De eerste modder spat op mijn benen, ik begin m’n lol weer terug te krijgen. We komen bij een stuk waar we de vorige keer een mtb’ster tegen kwamen, dit is een wat langere minder stijle klim maar daardoor wel veraderlijker. De vorige keer stapte ik halverwege de bocht af en klom het laatste stuk omhoog maar nu lukt het me om door te fietsen! Rustig maar gestaag kom ik er, ok buiten adem en ik móet echt even uitpuffen maar in mijn hoofd doe ik een dansje 👯

Nu weer naar beneden…

Uhm tja ik zie mijn vriend soepel en op tempo naar beneden gaan. Maar ik heb teveel tijd om na te denken, ik durf niet. Heel rustig ga ik naar beneden maar doordat ik teveel m’n rem vast houd ga je glijden en dat voelt zo níet prettig. Het is gelukt, ja zegt mijn vriend zullen we deze ook omhoog proberen? Waarom niet, denk ik. Vol goede moed draai ik om en ga naar boven, schakelen, nog eens schakelen? Pff ik weet het niet meer en het is stijl en glad en ik kom niet meer verder. Ik kom stil te vallen en uit schrik trek ik met mijn benen maar ik zit geklikt. Mijn voeten gaan never nooit niet los dus ik raak in een kleine paniek… BAM! Daar lig ik, voeten los en het is wat stijl dus lastig overeind komen. Op naar beneneden en nog een keer. Mijn spanningsniveau stijgt en mijn humeur daalt. Elke keer loop ik vast en val ik, een paar keer best pijnlijk. De tranen zitten hoog van frustratie en na nog een val waarbij ik me echt wel even goed pijn doe, breken ze door. Arg! Wat een k*t gevoel, het wil niet zoals ik het wil.

Ook iets waar dit me hopelijk bij gaat helpen. De lat niet te hoog leggen, ik ben nog aan het leren en dat gaat in dit geval letterlijk met vallen. Ook in het dagelijks leven loop ik hier tegen aan, de eisen die ik aan mijzelf stel zijn niet altijd haalbaar en ik straf mezelf daar hard voor. Dat dit onnodig is weet ik en is zo logisch als wat maar het daadwerkelijk geloven en er naar leven lukt me nog niet.

We zijn de heuvel verder niet op gegaan en hebben de route afgemaakt, ook hier nog een heuvel uitgefietst onder stem begeleiding van mijn vriend!

Gelukkig de turbulente rit met een goed gevoel afgesloten!

In de avond kwamen de blauwe plekken pas echt naar boven! Ik ben ook een paar dagen flink stijf geweest maar alles is langzaam aan het wegtrekken.

De woensdag heb ik maar overgeslagen, op naar zondag!


Na twee dagen was mijn bil compleet blauw, nu (vrijdag lijkt deze pas echt weg te trekken)

Leave a Reply

Required fields are marked*